خانه / سلامت / پزشکی / بهره‌برداری از پرینت سه بعدی برای درمان طاسی محقق شد
بهره‌برداری از پرینت سه بعدی برای درمان طاسی محقق شد

بهره‌برداری از پرینت سه بعدی برای درمان طاسی محقق شد

کشف جدید در حیطه درمانی و زیبایی باعث شده تا دیگر به طاس بودن یک فرد، به چشم یک معضل غیرقابل حل نگاه نکنیم. چرا که دانشمندان توانسته‌اند برای اولین بار، با استفاده از ساختار پرینت سه بعدی، فولیکول‌های موی انسان را در محیط آزمایشگاهی رشد دهند.

این ابداع جدید توسط پژوهشگران دانشگاه کلمبیا باعث شده تا فناوری پرینت سه بعدی را برای حل معضلات متعدد پیرامون سلامتی بشر به چشم یک فرصت ببینیم. البته عمل‌های زیبایی برای درمان طاسی در طول چند دهه اخیر تغییر و تحول‌های خوبی داشته که نمی‌توان به این راحتی موفقیت و تکامل شیوه جراحی را انکار کنیم. با این حال کشف دانشمندان کلمبیایی مزایای زیادی دارد که احتمالا از آن بی‌خبر هستید.

اول اینکه پژوهشگران یک لایه پلاستیک منحصر به فرد با پرینترهای سه بعدی تولید کرده‌اند. این لایه‌های مصنوعی، محیطی مشابه به پوست سر را دارد و فولیکول‌های مو می‌توانند در این محیط رشد و نمو داشته باشند. فولیکول‌ها با فاصله کمتر از یک از میلی‌متر به صورت منظم در کنار یکدیگر تکثیر می‌شوند. اِربیل اباسی، نویسنده اول مقاله توضیح می‌دهد:

دانشمندان در گذشته با تکنیک‌های رایج در تولید لایه‌ای به این اندازه نازک ناتوان ظاهر شده‌اند. فناوری چاپ سه بعدی توانسته راه را هموارتر سازد.

پرینت سه بعدی برای درمان طاسی

مزیت دومِ چاپ سه بعدی در تحریک فاکتورهای رشد سلولی است که باعث می‌شود موی انسان به صورت طبیعی رشد پیدا کند و آن حالت تصنعی مو را در سایرین نخواهیم دید. شاید سوال برایتان مطرح شود که مگر دانشمندان از لحاظ مولکولی هم پیشرفت خاصی داشته‌اند؟

دانشمندان در پژوهش خود، مولکولی را طراحی کرده‌اند تا مسیر JAK-STAT درون سلولی را مهار کنند. محققین دریافتند که فعالیت این مسیر، مقصر اصلی ماجرای طاسی در انسان‌ها است. چرا که با فعال بودن مسیر JAK-STAT، سلول‌های بنیادی مو غیرفعال و خفته باقی می‌مانند. دانشمندان توانسته‌اند از این مسیر به سود افراد طاس استفاده کنند.

باید دید این فناوری چه زمانی در خاورمیانه و در کشور ایران کاربرد پیدا می‌کند. آیا هزینه چاپ سه بعدی برای یک فرد توجیه اقتصادی پیدا می‌کند؟ نظر شما چیست؟

یافته‌های این ابداع جدید در ژورنال معتبر Nature Communications به انتشار رسیده است.

جوابی بنویسید